Topograficznie mięśnie szyi (musculi colli) dzielimy na trzy grupy powierzchowną, środkową i głęboką.

W skład grupy powierzchownej wchodzą mięśnie: m.szeroki szyi i m. mostkowo-obojczykowo-sutkowy.

W skład grupy środkowej wchodzą mięśnie podgnykowe: mm. mostkowo-gnykowy, mostkowo-tarczowy, tarczowo-gnykowy i łopatkowo-gnykowy oraz mięśnie nadgnykowe: mm. dwubrzuścowy, rylcowo-gnykowy i bródko-wo-gnykowy.

W skład grupy głębokiej wchodzą mięśnie: mm. pochyły przedni, pochyły środkowy i pochyły tylny oraz mięśnie przedkręgowe.

Powierzchowne mięśnie szyi

Mięsień szeroki szyi (m. platysma) leży ponad powięzią powierz-chowną szyi i sięga u dołu poza granicę szyi, schodząc na przednią ścianę klatki piersiowej do wysokości II żebra, gdzie przyczepia się do tkanki podskórnej.

Przyczep końcowy. Włókna mięśnia biegną ku górze i przymocowują się do zewnętrznej powierzchni trzonu żuchwy, okolicy kąta ust oraz bocznie do powięzi przyuszniczej i żwaczowej.

Czynność. Mięsień ten unosi skórę szyi, przez co zmniejsza ucisk na żyłę szyjną zewnętrzną, a z uwagi na swe przyczepy w skórze należy do mięśni wyrazowych: pociąga kąty ust w dół i do boku nadając twarzy wyraz strachu.

Unerwienie. Pochodzi od gałęzi n. twarzowego (n. facialis). Mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy (m. sternocleidomastoideius) jest charakterystycznym mięśniem szyi. Dzieli on szyję właściwą na dwie okolice: przyśrodkową i boczną. Przyczep początkowy. Głowa przyśrodkowa rozpoczyna się na rękojeści mostka. Głowa boczna rozpoczyna się na końcu mostkowym obojczyka. Przyczep końcowy. Obie części mięśnia kierują się ku górze i do tyłu, łączą się ze sobą w połowie wysokości szyi i przyczepiają się do wyrostka sutkowego kości skroniowej i kresy karkowej górnej kości potylicznej. Czynność. Skurcz jednostronny mięśnia przy ustalonej klatce piersiowej powoduje pochylenie głowy w tę samą stronę z jednoczesnym obrotem gło-wy w przeciwną stronę i uniesieniem twarzy ku górze. Jednoczesny skurcz obu mięśni zwraca twarz ku górze i pogłębia lordozę szyjną. W pozycji leżącej mięsień unosi głowę. Przy ustalonej głowie mięsień unosi mostek, działa więc jako pomocniczy mięsień wdechowy.

Unerwienie

Nerw dodatkowy (n. accessoriiis) i gałązki splotu szyjnego.

Mięśnie środkowe szyi

Mięśnie środkowe z uwagi na swe położenie w stosunku do kości gnyko-wej dzielą się na mięśnie podgnykowe i nadgnykowe.

Mięśnie podgnykowe

Mięsień mostkowo - gnykowy (m. .sternohyoideus) rozpięty jest między górną częścią mostka i kością gnykową.

Mięsień mostkowo - tarczowy (m. .sternothyroideus) rozciąga się od mostka do chrząstki tarczowatej.

Miesień tarczowo-gnykowy (m. thyrohyoideus) biegnie w przed-łużeniu poprzedniego mięśnia i dochodzi do kości gnykowej.

Mięsień łopatkowo-gnykowy (m. omohyoideius) przyczepia się na górnym brzegu łopatki i dochodzi do kości gnykowej. Mięsień ten ma w środkowej części ścięgno pośrednie, które dzieli go na brzusiec dolny i górny. Czynność mięśni polega na pociąganiu kości gnykowej ku dołowi, działają zatem głównie w czasie żucia i przełykania. Mięśnie te ustalają kość gnykową umożliwiając pracę innych mięśni, przyczepiających się do kości gnykowej. Ścięgno pośrednie m. łopatkowo-gnykowego zrasta się z błoną zewnętrzną żyły szyjnej wewnętrznej i w czasie skurczu rozszerza światło tej żyły. Unerwienie. Pochodzi w przeważającej mierze ze splotu szyjnego, drogą gałązek pętli szyjnej.